وقتي باران مي‌بارد، ماشين‌ها عين زندان مي‌شوند. بايد آمد بيرون و طعم رهايي را چشيد؛ باور کنيد... نويسنده وبلاگ «بامدادي» در ادامه نوشته است: توي ترافيک بودم و باران مي‌باريد. ماشين را گوشه‌اي رها کردم و دلم را به دريا زدم... وقتي باران مي‌بارد و غروب هم باشد، تهران به يک پارکينگ بزرگ شبيه مي‌شود. جوب‌هاي تهران هم مثل خيابان‌هايش کم مي‌آورند و زباله و آشغال و تندآب به پياده‌روها سرازير مي‌شود. زير باران مي‌توان براي خريد روزنامه از يک رودخانه‌ي باصفا عبور کرد! فرق جوب‌ها و خيابان‌هاي تهران اين است: جوب‌ها صاحب دارند! زير باران مي‌شود چتر را با دوستي شريک شد... زير باران مي‌شود، ساعت‌ها در انتظار چراغ سبز ماند. زير باران، در شهري که خيابان‌هايش از تراکم ماشين تبديل به پارکينگ‌ عمومي شده‌اند، مي‌توان دقيقه‌هاي طولاني منتظر يک «ماشين» شد.